تصور کنید برای آماده‌سازی یک کمپین تبلیغاتی دو روز فرصت دارید. در این شرایط معمولاً تمام تمرکز خود را روی مهم‌ترین وظایف می‌گذارید و تلاش می‌کنید پروژه را در زمان مقرر به پایان برسانید. حال اگر برای همان پروژه دو هفته زمان در اختیار داشته باشید، احتمال زیادی وجود دارد که کار به تعویق بیفتد، جلسات بیشتری برگزار شود و جزئیات غیرضروری به فرآیند اضافه شوند. این اتفاق همان چیزی است که قانون پارکینسون توضیح می‌دهد؛ قانونی که سال‌هاست در حوزه مدیریت زمان و بهره‌وری مورد توجه قرار گرفته است.

برخی برندها سال‌ها زمان، سرمایه و انرژی صرف می‌کنند تا در ذهن مشتریان جایگاهی ارزشمند به دست آورند. آن‌ها با تبلیغات گسترده، توسعه محصولات جدید و ایجاد ارتباط با مشتریان، اعتبار خود را می‌سازند و به رهبران بازار تبدیل می‌شوند. اما تاریخ کسب‌وکار نشان داده است که حتی بزرگ‌ترین و شناخته‌شده‌ترین برندها نیز از خطر سقوط در امان نیستند. گاهی یک تصمیم اشتباه، یک بحران ارتباطی یا ناتوانی در درک تغییرات بازار می‌تواند تمام دستاوردهای سال‌ها تلاش را در مدت کوتاهی از بین ببرد.

تصور کنید مدیر یک کمپین تبلیغاتی هستید و آمارها نشان می‌دهد که استراتژی فعلی نتیجه مطلوبی ندارد. با این حال، به جای توقف و بازنگری، تصمیم می‌گیرید فعالیت‌های بیشتری انجام دهید؛ بودجه را افزایش می‌دهید، تعداد تبلیغات را بیشتر می‌کنید و جلسات بیشتری برگزار می‌کنید. در ظاهر، شما در حال تلاش برای حل مشکل هستید، اما ممکن است در واقع گرفتار یکی از شناخته‌شده‌ترین خطاهای ذهنی شده باشید؛ پدیده‌ای که به آن «خطای شناختی عمل» گفته می‌شود.